Dit evangelie onthult de spanning die ontstaat wanneer iemand zich laat transformeren door de liefde van God. Genade brengt het hart op orde, verandert prioriteiten en vergroot het vermogen om lief te hebben. Deze transformatie wordt echter niet altijd begrepen door degenen die het dichtst bij ons staan.
In het huwelijk komt deze ervaring concreet tot uiting wanneer een van de echtgenoten sneller vooruitgang boekt op zijn of haar spirituele weg. Zijn of haar liefde wordt vrijer en zelfopofferende, terwijl de ander zich verward of onzeker kan voelen. Dit verschil in tempo vormt echter geen bedreiging voor de gemeenschap, maar een bevoorrechte plek waar genade werkt.
Vanuit de logica van de wereld kan zo leven ‘buiten zichzelf’ lijken. Vanuit Gods logica is het de ware wijsheid van de liefde die zich weggeeft. De huwelijksgemeenschap wordt niet opgebouwd vanuit uniformiteit, maar vanuit wederzijdse aanvaarding en dagelijkse trouw.
Wie sneller loopt, wordt geroepen om met geduld en tederheid lief te hebben; wie langzamer vooruitgaat, om zich door de genade via de ander te laten bereiken. Zo wordt het huwelijk een concrete weg naar heiliging, waar de echtelijke liefde op levendige wijze de liefde van Christus weerspiegelt, die zich geeft.

Ana: Edu, ik merk dat je de laatste tijd anders bent… je bent stiller, alsof je met je gedachten ergens anders bent.
Edu: Ana, sinds we op retraite zijn geweest en ik me bewust ben geworden van de grootsheid van het sacrament van het huwelijk, voel ik in het gebed dat de Heer me vraagt om van je te houden zoals Hij van je houdt, ook al weet ik vaak niet goed hoe ik dat moet doen.
Ana: Schat, eerlijk gezegd ben ik soms een beetje in de war door je. Vroeger maakte je ruzie, werd je bij het minste of geringste boos, en nu zijn er momenten dat het lijkt alsof je alles koud laat…
Edu: Ana, het is niet dat het me niets kan schelen. Ik probeer je gewoon beter lief te hebben, ook al doe ik dat vaak onhandig en maak ik fouten.
Ana: Ach, Edu… ik zie dat je veel groeit in je band met de Heer, dat je momenten van intimiteit met Hem zoekt, en ik heb het gevoel dat ik achterblijf.
Edu: Ana, ik wil niet voor je uit lopen. Als ik iets leer, dan is het wel dat de genade ons altijd samen bereikt. De Heer werkt in ieder op zijn eigen tijd, maar altijd ten goede van ons beiden. En ik moet leren op je te wachten en van je te houden zonder iets van je te eisen.
Ana: Eerlijk gezegd vind ik het een beetje eng, maar ik vraag je om geduld te hebben en me te begeleiden. Ook al gaan we langzamer vooruit, laten we dat dan samen doen.
Edu: Natuurlijk, schat. En als we fouten maken, laten we dan meer vertrouwen op de genade dan op onze eigen krachten.

Ontvang ons huwelijk, bewaar ons in eenheid en leid ons altijd, samen, naar uw Zoon. Gezegend en geprezen zij de Heer voor altijd.

Lezing uit het heilige evangelie volgens Marcus

We stellen ons voor hoe de Heer hen een voor een zou roepen om Hem te volgen, en zij zeiden “ja” en gingen met Hem mee. Wat geweldig!
Welnu, dat mooie verhaal herhaalt zich vandaag en nu bij ons. Hij kiest ons om hier een prachtig plan te leven, een mooie en grote roeping om Hem te volgen: de roeping tot het huwelijk! En als echtgenoten zeggen we ja om Hem te volgen op onze trouwdag.
Waar zeggen we ja tegen? In voorspoed en tegenspoed, in gezondheid en ziekte, alle dagen van ons leven. Wat mooi! Gefeliciteerd! Zeggen onze vrienden, kennissen… Maar diezelfde mensen die ons feliciteerden, zeggen niet hetzelfde als het scenario anders is.
En dan, in het dagelijks leven, word ik moe en verwijt ik mijn echtgenoot dat hij zo hard werkt en me niet helpt… en zeg ik “nee” tegen de Heer. Mijn trots komt naar boven en ik word boos omdat mijn echtgenoot niet naar me luistert… en ik zeg “nee” tegen de Heer. En waar op onze trouwdag nog ‘gefeliciteerd’ werd gezegd, is het nu “ga uit elkaar”, waarom? Als alleen de situatie en de omstandigheden zijn veranderd? Is liefde dan afhankelijk van omstandigheden en van voorbijgaande aard? Nee, zoals de H. Paulus zegt: “Liefde houdt nooit op”.
Nu is het moment om meer lief te hebben, waar de Heer ons om ons “ja” vraagt, daar roept Hij jou en mij, hier en nu, hoor je dat niet? Ja? Dat is Hij die tegen ons, echtgenoten, roept: Kom en volg mij in je echtgenoot.

Toegepast op het huwelijksleven:

Carmen: Schat, ik ga het eten klaarmaken.
Carlos: Daar gaat ze weer, hardop zeggen dat ik haar moet helpen, dat weet ik zeker; ik blijf gewoon hier op internet.
Carmen: Wil je een omelet of liever roerei?
Carlos: Ze vraagt dat vast zodat ik haar ga helpen, want ik blijf hier zitten, ik verdien het… Eieren, Carmen!
Carmen: Schat, ik kom eraan en geniet van wat je aan het doen bent, want ik ben klaar met koken.
Carlos: Nee, ik was hier gewoon op zoek naar een horloge, meer niet.
Carmen: Laat me dan eens kijken, ik help je wel kiezen.
Carlos denkt: Wauw, ze maakt niet alleen het eten klaar, maar ze geeft ook om me, dat is geweldig, en ik dacht nog wel slecht over haar… De waarheid is dat sinds we naar de groep van de Echtelijke Liefde Project gaan, haar hart enorm aan het veranderen is, en ik blijf haar toch nog steeds met die vieze blik aankijken.
Carmen: Laat me de modellen eens zien, er zit vast wel een mooie bij.
Carlos: Schat, sorry dat ik je veroordeeld heb, ik dacht dat je me riep om van internet af te komen… Maar jij maakt het eten klaar en maakt je zorgen om het horloge dat ik wil. Ik ga nu de tafel dekken.
Carmen: Nou, ik zie dat je moe bent van je werk, dus ik maak het eten klaar en dan kunnen we hier samen van genieten.
Carlos: Dat hoeft niet, het heerlijke eten dat je hebt gemaakt wordt koud. Ik ga samen met de kinderen de tafel dekken en dan gaan we meteen eten, want ik weet dat je graag warm eet.
Carmen: Oké schat, laten we samen gaan.
Carlos: Ik zou graag, net als jij, dieper ingaan op wat we zien in de catechese van het Project, je bent echt een andere vrouw en een andere moeder.
Carmen: Laten we het vanavond aan de Heer vragen in ons echtpaargebed en Hij zal het doen.
Carlos: Oké, ik heb er zin in om te beginnen!

Moeder,

Mogen wij, net als U, altijd ja zeggen. Geprezen zij de Heer!

We stellen ons Jezus voor, omringd door een grote menigte, mensen komen van heinde en verre naar hem toe, iedereen wil hem aanraken, iedereen wil genezen worden. Ze geloven, net als de vrouw die aan bloedvloeiing leed, dat als ze hem aanraken, zelfs maar lichtjes, ze genezen zullen worden. Ze hebben geloof omdat ze weten dat hij anderen heeft genezen.
Zijn wij vandaag op zoek naar die ontmoeting met Jezus, komen wij naar Hem toe? Want vandaag kunnen we niet alleen zijn mantel aanraken of Hem aanraken. Vandaag kunnen we elke dag één worden met Hem wanneer we in genade zijn Lichaam en zijn Bloed ontvangen. Met welk verlangen en welke dankbaarheid ontvangen we Hem?
Jezus heeft gewild dat we naar Hem toe komen om genezen te worden. God heeft ons eerst liefgehad, maar wacht op onze “toestemming” om ons te genezen. Wat een groot mysterie van liefde!

Toegepast op het huwelijksleven:

Luis: Gisteren sprak ik op kantoor met Felipe omdat hij onrustig, bezorgd en overweldigd was. Hij vertelde me dat hem was aangeraden om oosterse ontspanningstechnieken te gebruiken die hem grote rust zouden brengen en ik weet niet wat nog meer.
Marisa: En wat heb je hem gezegd? Ik denk dat hij echt in de war is, dat is niet echt iets voor een christen, toch?
Luis: Nee, natuurlijk niet. Ik heb hem gezegd dat we ware vrede alleen in God kunnen vinden. Dat Jezus ons heeft gezegd dat Hij ons vrede geeft en dat we tot Hem moeten komen als we vermoeid en overbelast zijn, dat Hij ons zal verlichten.
Marisa: Wat jammer, hoe vaak zoeken we vrede op de verkeerde plaats. En wat zei Felipe tegen je?
Luis: Hij bedankte me en vroeg me om hulp om terug te keren naar God. Hij heeft zich van Hem verwijderd en heeft de sacramenten, de biecht en de eucharistie verlaten.
Marisa: Wat een vreugde! Godzijdank dat Hij jou tot bemiddelaar voor Felipe heeft gemaakt. Glorie aan God!
Luis: Glorie aan Hem voor altijd!

Moeder,

Dank u dat u ons Jezus hebt gegeven. Help ons Hem in de Eucharistie te ontvangen met dezelfde zuiverheid, nederigheid en toewijding waarmee u Hem hebt ontvangen. Gezegend en geprezen zij Hij voor altijd. Amen.

Terug naar het huwelijksleven:

Moeder,

Mogen we onderscheiden wat de Heer wil in ons leven, ons huwelijk en voor ons gezin, en mogen we de kracht hebben om dat te doen.
Gezegend zij de Heer!

De Heilige Geest bracht Johannes ertoe om de Zoon van God te zien en te getuigen.
En jij? Welke geest leidt jou? Wie zie je in je echtgenoot/echtgenote?
Er is een blik die wordt geleid door je eigen geest, die probeert een ‘model’ op te leggen van hoe je wilt dat je echtgenoot is. Die blik leidt tot frustratie, verdriet, eentonigheid en uiteindelijk tot het verlies van verwondering.
Maar er is nog een andere blik: een blik die verwelkomt en ‘waarde geeft’, die de deur opent voor de werking van de Heilige Geest in je echtgenoot/echtgenote en die altijd verrast, zelfs voorbij de pijn die dat soms met zich mee kan brengen. Het is een blik die niet alleen ruimte laat, maar ook actief samenwerkt met de Heilige Geest om je echtgenoot te helpen het mysterie in zichzelf te ontdekken, zijn relatie met God te cultiveren, zijn schoonheid als kind van God te verlichten.
Johannes wist zo te kijken en wist zich opzij te houden: “Na mij komt er iemand die voor mij staat” (Joh. 1:30).
En jij? Hoe draag jij bij aan Gods werk in je echtgenoot?
Wie is de echte hoofdrolspeler in dat werk: jouw geest of de Heilige Geest? Jouw eigenliefde of de Liefde van God?

Toegepast op het huwelijksleven:

Maria en Juan hebben een kerst vol verplichtingen, familie en veel lawaai “overleefd”. Op een avond, na de terugkeer naar de “routine”…
Maria: Juan, het was een heel intense kerstperiode. Ik heb zoveel goede veranderingen in je gezien en hoe je je hebt ingezet voor onze kinderen. Maar ik moet je zeggen dat ik erg in de verleiding kom door mijn eigenliefde. Helaas kijk ik je boos aan en eis ik egoïstisch “mijn deel” van de aandacht op.
Ik ben me ervan bewust dat het niet jouw schuld is, maar volledig de mijne. En ik wil deze ellende met je delen, omdat ik bang ben dat mijn blik je pijn doet.
Het waren feestdagen vol familie en lawaai… en ik mis je heel erg. Ik mis die momenten waarop ik deel wat er in mijn hart leeft.
Ik vertel je dit omdat ik bang ben dat jij uiteindelijk de prijs betaalt voor mijn worstelingen. Ik wil niet dat dat zo is. Ik wil onze intimiteit beschermen.
Ik vraag je om vergeving, niet voor iets wat ik je heb aangedaan, maar voor alles wat ik niet doe vanwege een blik die mijn toewijding beperkt.
Ik wil dat Christus naar je kijkt. Ik mis onze tijd samen met Hem zo erg… Maar ik heb de grote hoop dat we nu onze momenten en onze intimiteit met Hem kunnen herstellen. Zo kan ik je mijn hart laten zien, dat ik zo graag met je wil delen, zodat Hij het kan genezen.
Juan: Mijn hemel!!! Lieverd, heel erg bedankt dat je je angst met me deelt. Het spijt me dat ik niet aandacht heb gehad voor je lijden. Je bent de hulp die God me stuurt om niet te vergeten dat alles voortkomt uit het delen van onze intimiteit, uit ons kwetsbaar opstellen.
Maria: Dat geloof ik ook. Uit die gemeenschap komt al het andere voort, want zo verzekeren we ons ervan dat Hij het is die het doet.

Moeder,

Laat ons zien hoe we de Geest kunnen ontvangen die uw Zoon onder ons aanwezig maakt. Moge Hij voor altijd gezegend en geprezen zijn, die ons met Zijn Bloed heeft verlost.