Dit evangelie onthult de spanning die ontstaat wanneer iemand zich laat transformeren door de liefde van God. Genade brengt het hart op orde, verandert prioriteiten en vergroot het vermogen om lief te hebben. Deze transformatie wordt echter niet altijd begrepen door degenen die het dichtst bij ons staan.
In het huwelijk komt deze ervaring concreet tot uiting wanneer een van de echtgenoten sneller vooruitgang boekt op zijn of haar spirituele weg. Zijn of haar liefde wordt vrijer en zelfopofferende, terwijl de ander zich verward of onzeker kan voelen. Dit verschil in tempo vormt echter geen bedreiging voor de gemeenschap, maar een bevoorrechte plek waar genade werkt.
Vanuit de logica van de wereld kan zo leven ‘buiten zichzelf’ lijken. Vanuit Gods logica is het de ware wijsheid van de liefde die zich weggeeft. De huwelijksgemeenschap wordt niet opgebouwd vanuit uniformiteit, maar vanuit wederzijdse aanvaarding en dagelijkse trouw.
Wie sneller loopt, wordt geroepen om met geduld en tederheid lief te hebben; wie langzamer vooruitgaat, om zich door de genade via de ander te laten bereiken. Zo wordt het huwelijk een concrete weg naar heiliging, waar de echtelijke liefde op levendige wijze de liefde van Christus weerspiegelt, die zich geeft.

Ana: Edu, ik merk dat je de laatste tijd anders bent… je bent stiller, alsof je met je gedachten ergens anders bent.
Edu: Ana, sinds we op retraite zijn geweest en ik me bewust ben geworden van de grootsheid van het sacrament van het huwelijk, voel ik in het gebed dat de Heer me vraagt om van je te houden zoals Hij van je houdt, ook al weet ik vaak niet goed hoe ik dat moet doen.
Ana: Schat, eerlijk gezegd ben ik soms een beetje in de war door je. Vroeger maakte je ruzie, werd je bij het minste of geringste boos, en nu zijn er momenten dat het lijkt alsof je alles koud laat…
Edu: Ana, het is niet dat het me niets kan schelen. Ik probeer je gewoon beter lief te hebben, ook al doe ik dat vaak onhandig en maak ik fouten.
Ana: Ach, Edu… ik zie dat je veel groeit in je band met de Heer, dat je momenten van intimiteit met Hem zoekt, en ik heb het gevoel dat ik achterblijf.
Edu: Ana, ik wil niet voor je uit lopen. Als ik iets leer, dan is het wel dat de genade ons altijd samen bereikt. De Heer werkt in ieder op zijn eigen tijd, maar altijd ten goede van ons beiden. En ik moet leren op je te wachten en van je te houden zonder iets van je te eisen.
Ana: Eerlijk gezegd vind ik het een beetje eng, maar ik vraag je om geduld te hebben en me te begeleiden. Ook al gaan we langzamer vooruit, laten we dat dan samen doen.
Edu: Natuurlijk, schat. En als we fouten maken, laten we dan meer vertrouwen op de genade dan op onze eigen krachten.

Ontvang ons huwelijk, bewaar ons in eenheid en leid ons altijd, samen, naar uw Zoon. Gezegend en geprezen zij de Heer voor altijd.