Lezing uit het heilige evangelie volgens Matteüs 3, 13-17
In die tijd kwam Jezus uit Galilea naar de Jordaan tot Johannes om zich door hem te laten dopen.
Maar Johannes wilde Hem tegenhouden met de woorden: ‘Ik heb uw doopsel nodig, en Gij komt tot mij?’
Jezus antwoordde hem: ‘Laat nu maar; want zo past het ons al wat is vastgesteld te volbrengen.’ Toen liet hij hem toe.
Nadat Jezus gedoopt was, steeg hij terstond uit het water. En zie, daar ging de hemel open en Hij zag de Geest Gods neerdalen in de gedaante van een duif en over zich komen;
en een stem uit de hemel sprak: ‘Dit is mijn Zoon, mijn veelgeliefde, in wie Ik welbehagen heb.’
De woorden van Johannes aan Jezus klinken in mijn oren: En jij komt naar mij toe?
En ik zie hoe vaak Jezus naar mij toekomt om hem te troosten aan het kruis, om hem te helpen zielen te redden, om hem gezelschap te houden in het tabernakel, in de aanbidding. En hoe kan ik dat allemaal doen? Hoe kan ik je troosten? Hoe kan ik je helpen zielen te redden? En U antwoordt mij dat ik dat moet doen door alles wat mij overkomt, aangenaam of onaangenaam, te aanvaarden als iets dat U toestaat, of dat nu via mijn echtgenoot, mijn kinderen, mijn collega’s, mijn familie is; alles wat U mij elke dag op mijn pad brengt; want dat alles is bedoeld om mij te laten groeien in deugdzaamheid en om de weg van de heiligheid te bewandelen waartoe ik geroepen ben. Dit doen is niets anders dan Uw wil voor mij vervullen. Elke dag komt U naar mij toe om mij te vragen U te volgen en Uw wil te doen. Want hoewel ik het ben die Uw genade, Uw redding nodig heb, hebt U, om mij die te geven, om mij te helpen, nodig dat ik U verwelkom in elke situatie die ik meemaak. Zoals Sint-Augustinus zei: God, die jou zonder jou heeft geschapen, zal je niet zonder jou redden. God heeft mijn toestemming nodig, Hij zal niets doen zonder mij te raadplegen, maar zodra ik Hem zeg dat ik Zijn redding, Zijn genade wil, moet ik bereid zijn om Zijn wil te doen, want alleen Hij weet wat het beste is voor mij en voor mijn leven, ook al begrijp ik het niet, ook al vind ik het niet leuk.
Alles is een mysterie, een wonderbaarlijk mysterie, wanneer je de teugels van je leven aan God overlaat.
Toegepast op het huwelijksleven:
Miguel: Alicia, soms begrijp ik niet waarom we dit moeten doorstaan; ik raak wanhopig en zie geen uitweg.
Alicia: Miguel, ook ik word soms door wanhoop overmand, maar ik zie dat de Heer mij vraagt mij over te geven aan de ziekte, Zijn wil voor mij, voor ons te aanvaarden.
Miguel: Het is zo moeilijk om je te zien lijden, zo zwak, je niet te kunnen helpen…
Alicia: Dat is wat de Heer van ons vraagt. Kijk, het lijkt alsof het geen zin heeft en dat we er niets van begrijpen, maar we moeten erop vertrouwen dat Hij iets goeds uit deze beproeving zal voortbrengen.
Miguel: Wat een kracht, Alicia, en wat een sereniteit.
Alicia: Het is de genade van Onze Heer die mij ondersteunt en mij steeds meer aanspoort om mij over te geven, voor de redding van velen. Hij heeft ons nodig, ons ja, onze overgave. Het lijden met Hem heeft zin.
Miguel: Wat heb ik veel van je te leren, van dat vertrouwen in de Heer. Elke dag vraag ik Onze Moeder om ons te helpen dit alles te aanvaarden.
Alicia: Dat is de enige keuze die we hebben, bidden en leven in het hart van Maria, zij zorgt zo goed voor ons…
Miguel: Dank U, Heer, voor zo’n geweldige vrouw.
Alicia: Ik moet jou bedanken voor deze echtgenoot, met zo’n groot hart.
Moeder,
Help ons om altijd ja te zeggen tegen de wil van God in ons leven, en om alles in ons hart te bewaren, zoals jij, dierbare Moeder. Gezegend en geprezen zij God!
