In die tijd riep Jezus de twaalf bijeen en gaf hun macht en gezag over alle boze geesten en de kracht om ziekten te genezen.
Daarop zond Hij hen uit om het Rijk Gods te verkondigen en genezingen te verrichten.
En Hij vermaande hen: ‘Neemt niets mee voor onderweg: geen stok, geen reiszak, geen voedsel en geen geld; niemand van u mag dubbele kleding hebben.
Als ge een huis binnengaat, moet ge daar blijven en vandaar weer afreizen.
Als men u ergens niet ontvangt, verlaat dan die stad en schudt het stof van uw voeten, als een getuigenis tegen hen.’
Toen gingen ze op weg en trokken van dorp tot dorp, terwijl zij overal de Blijde Boodschap verkondigden en genezingen verrichtten.
Jezus roept de twaalf bij zich en zendt hen uit om het Rijk van God te verkondigen. Ook wij worden geroepen en uitgezonden. Als echtparen hebben we een prachtige manier om het evangelie te verkondigen: door de schoonheid van onze roeping te tonen en de liefde van God zichtbaar te maken.
Wanneer een echtpaar door het sacrament met de Heer verbonden blijft, verandert hun menselijke liefde geleidelijk in een goddelijke liefde, waardoor ze een spiegel worden waarin de wereld kan kijken en ontdekken hoe God liefheeft. Die zichtbare liefde is de enige beurs die we nodig hebben. Onze ware kracht ligt niet in wat we in onze handen dragen, maar in onze eenheid. Wat is het toch mooi om samen het evangelie te verkondigen door onze liefde te tonen en getuigen te zijn van het werk dat God in ons huwelijk verricht!
Wat is er in het huwelijk dat in staat is om de liefde van God op aarde te vertegenwoordigen? Wat een groot mysterie! Wat een grootsheid! Vandaag, tijdens dit korte gebedsmoment, vraag ik me af: kan iemand Christus ontmoeten door naar ons huwelijk te kijken? Heer, maak van ons een levend teken van Uw liefde.
Terug naar het huwelijksleven:
Cristina: Waren Ana en Luis het die aan de tafel naast ons zaten?
Oscar: Ja. We hadden ze al heel lang niet meer gezien.
Cristina: Maar ze lijken wel andere mensen… Ze stonden op het punt uit elkaar te gaan, ze zeiden dat hun relatie niet meer te redden was…
Oscar: Nou, wat een verandering! Ik had geen euro op hen ingezet. Het heeft me verrast, want ze zei ook tegen me: ‘Nu danken we God zelfs voor die tijd.’
Cristina: „Voor die tijd”?
Oscar: Ja. Ze vertelde me dat ze juist toen ontdekten dat ze het alleen niet konden en dat ze God in hun huwelijk begonnen toe te laten.
Cristina: Nou… ik weet niet precies wat God met hen heeft gedaan, maar je merkt dat Hij iets heeft gedaan… en iets heel moois!
Oscar: Wat dacht je ervan als we ze bellen en een andere dag met ze afspreken, zodat ze ons het verhaal kunnen vertellen?
Cristina: Ja. Bij mij is er ook iets losgekomen… Misschien moeten wij ook wat meer ruimte aan de Heer geven.
Moeder,
Wat fijn dat u ook deel uitmaakt van ons huwelijk. Gezegend bent u!
