Lezing uit het heilige evangelie volgens Lucas
om daar te onderrichten, dat er een man aanwezig was met een verschrompelde rechterhand.
De schriftgeleerden en Farizeeën hielden Hem in het oog, of Hij op sabbat
een genezing zou verrichten, om iets te vinden waarvan zij Hem zouden kunnen beschuldigen.
Maar Hij wist wat ze dachten en zei tot de man met de verschrompelde hand:
‘Sta op en kom in het midden.’ De man stond op en trad naderbij.
Daarop sprak Jezus tot hen: ‘Ik vraag u of men op sabbat goed mag doen of kwaad, iemand redden of laten omkomen?’
Toen liet Hij zijn blik rondgaan over hen allen en zei tot de man: ‘Steek uw hand uit.’ Hij deed het en zijn hand was weer gezond.
Toen waren ze buiten zichzelf van woede en bespraken met elkaar wat ze tegen Jezus konden doen.
In het huwelijksleven stellen we vaak normen en verwachtingen vast over wat ‘rechtvaardig’ of ‘redelijk’ is: welke hulp we verwachten te krijgen, hoe we de taken verdelen of waar de grenzen van het gepaste liggen. Wanneer deze regels voortkomen uit de wens om goed te handelen en in het licht van het evangelie, zijn ze nuttig, want ze gaan onze ongeordende neiging tot egoïsme, luiheid en hoogmoed tegen…
Jezus nodigt ons echter uit om niet vast te blijven zitten in het louter naleven van de wetten. Ware bekering verandert het hart, zodat liefde boven de norm komt te staan. Naarmate deze liefde rijpt en we de genade in ons laten werken, schiet het louter criterium van wat ‘redelijk’ is tekort; er ontstaat een spontaan en diep verlangen om voor de echtgenoot te zorgen. Het verlangen om onze echtgenoot goed te doen en zijn heil na te streven, verdringt uiteindelijk elke eis of lijst met wederzijdse plichten.
Toegepast op het huwelijksleven:
Laura: Eduardo, ga even zitten en rust even uit. Sinds je thuiskwam van je werk ben je niet stilgezeten, en nu ben je mijn kleren voor morgen aan het strijken!
Eduardo: Maak je geen zorgen, ik ben zo klaar. Vandaag kwam ik niet zo moe thuis. Bovendien kun je me niets verwijten: gisteren heb je je enorm uitgesloofd om mijn moeder te helpen en ik was bang dat je jezelf iets zou aandoen.
Laura: Realiseer je je wel hoe ons leven is veranderd, Eduardo? Vroeger hadden we ruzie omdat we eisten dat de ander zijn verplichtingen nakwam; nu hebben we ruzie om de ander wat werk uit handen te nemen.
Eduardo: Ja. Vandaag is het mijn grootste wens om jouw welzijn na te streven. Ik herinner me de takenlijstjes die we elkaar oplegden niet eens meer, hoewel ik toegeef dat ze in het begin wel nuttig waren.
Laura: En dat we samen de eucharistie ontdekten, was cruciaal. Je zegt altijd dat daar je grote verandering begon.
Moeder,
Help ons te werken aan de bekering van ons hart in plaats van aan het naleven van regels. Geprezen zij God!
