Lezing uit het heilige evangelie volgens Matteüs
In die tijd zei Jezus tot zijn leerlingen: ‘Voorwaar, Ik zeg u: voor een rijke is het moeilijk het Rijk der hemelen binnen te gaan.
Nog sterker: voor een kameel is het gemakkelijker door het oog van een naald te gaan dan voor een rijke in het Koninkrijk Gods te komen.’
Toen de leerlingen dit hoorden, stonden zij verbijsterd en vroegen: ‘Wie kan er nu eigenlijk gered worden?’
Jezus keek hen aan en zei: ‘Dit ligt niet in de macht der mensen, maar voor God is alles mogelijk.’
Waarop Petrus zeide: ‘Zie, wij hebben alles prijsgegeven om U te volgen. Wat zullen wij dus krijgen?’
Jezus sprak tot hen: ‘Voorwaar, Ik zeg u: bij de wedergeboorte, wanneer de Mensenzoon zal gezeten zijn op de troon van zijn heerlijkheid, zult ook gij die Mij gevolgd zijt, gezeten zijn op twaalf tronen en heersen over de twaalf stammen van Israël.
En ieder die zijn huis, broers of zusters, vader of moeder, vrouw, kinderen of akkers heeft prijsgegeven om mijn Naam, zal het honderdvoudig terugkrijgen en eeuwig leven ontvangen.
Veel eersten zullen laatsten en veel laatsten zullen eersten zijn.
Waarom twijfelen we zo vaak aan Hem? We meten God af aan onze beperkte menselijke vermogens. We kijken met onze eigen ogen en het kost ons moeite om die bovennatuurlijke blik te verwerven die ons laat ontdekken dat wat voor ons onmogelijk is, voor God mogelijk is.
“Christus leek [ook] machteloos aan het kruis”. En toch, juist daar, waar schijnbaar alles verloren was, was de Liefde aan het zegevieren. De overgave van Christus tot in de dood droeg de grootste vrucht. Dit is ook de logica van de echtelijke liefde: onszelf sterven om ons aan onze echtgenoot of echtgenote over te geven en samen in Christus te herrijzen. Ons ‘ik’ achterlaten om een geschenk te worden, ons leven aan de echtgenoot of echtgenote overgeven omwille van Christus. Want door ons leven te verliezen ontvangen we een nieuw leven, het eeuwige leven.
Het gaat er dus niet om op onze eigen krachten te vertrouwen, maar om ons aan Hem over te geven en niet te wankelen. Ook al zien we menselijk gezien geen uitweg, ook al lijkt het ons onmogelijk om te liefhebben zoals Christus liefheeft, laten we dan niet vergeten: God kan altijd meer!
Terug naar het huwelijksleven:
Rosa: Ik leefde ook met die angst. Vaak dacht ik dat ik thuiskwam en je er niet meer zou aantreffen. Daarom ben ik novenen gaan bidden tot Sint-Jozef, de beschermer van het gezin. Ik vroeg hem ons gezin te beschermen, omdat ik voelde dat we het in ons eentje niet meer konden oplossen.
Marcos: Maar op een gegeven moment begon jij te veranderen. Je keek me niet meer verwijtend aan, je maakte me niet meer voortdurend verwijten en je hield me niet meer zoveel dingen voor.
Rosa: Een vriendin van het Project stelde me een vraag die me erg raakte: ‘Wil je voor je huwelijk vechten of wil je er een einde aan maken?’. Ze liet me inzien dat ik niet kon wachten tot jij zou veranderen om van jou te gaan houden. Ik besloot mijn steentje bij te dragen, te bidden en de Heer te vragen mijn hart te veranderen. En beetje bij beetje gebeurde dat ook.
Marcos: En toen jij veranderde, begonnen er ook veel dingen in mij te veranderen. De vreugde keerde terug in huis en bovenal begonnen we de Heer weer toe te laten in ons huwelijk. Je hebt zelfs een priester uitgenodigd voor het avondeten…
Rosa: Nou, ik denk dat zelfs dat niet mijn verdienste was. Het was de Heer die de juiste mensen op ons pad bracht, precies op het juiste moment. Zoals die ‘toevallige’ ontmoeting met je vriend, die je uiteindelijk over de retraite vertelde.
Marcos: Ja. Toen wij dachten dat er geen oplossing meer was, was Hij al aan het werk. Uiteindelijk is het waar: de Heer kan alles, maar wij zijn het die Hem de deur moeten openen en Hem moeten toestaan te handelen.
Moeder,
Gezegend zij de Heer!
