Voor de joden van die tijd was de uitdrukking “wrede generatie” geen loos verwijt. Het deed onmiddellijk denken aan het oude volk van Israël, dat uit Egypte was bevrijd, dat de zee zag opengaan, dat met manna werd gevoed en de wet op de Sinaï ontving; een volk omringd door tekenen, dat echter bleef twijfelen en om nieuwe bewijzen vroeg. Jezus herkent in zijn gesprekspartners dezelfde houding: ze vragen om een teken, maar niet uit een verlangen naar waarheid, maar uit veeleisendheid, wantrouwen en achterdocht. Daarom geeft hij hen geen enkel teken meer. Het gaat niet over de tekenen, want als het hart gesloten is, is geen enkel teken voldoende. In plaats daarvan herinnert hij hen aan twee voor hen bekende voorbeelden: de koningin van het Zuiden, die grote afstanden aflegde, gedreven door het verlangen om de wijsheid van God te vinden; en de Ninivieten, die zich bekeerden omdat ze konden luisteren en vertrouwen hadden in de prediking van Jona. Door hun verharde hart herkenden die Joden God niet, terwijl Hij voor hen stond. Wij lopen vandaag hetzelfde risico. Echtgenoten! Het teken is gegeven: door ons sacrament is Jezus aanwezig in ons huwelijk, is Hij aanwezig in mijn echtgenoot. Herken ik Hem?
Wanneer het hart vertrouwt en bereid is om te ontvangen, leert het de voorzienige hand van God te ontdekken in de kleine dingen van elke dag: in een correctie van mijn echtgenoot, in een glimlach, in de kinderen die ons uit onze comfortzone halen, in het woord van een vriend… dan beginnen we God in alles en in iedereen te zien.

Toegepast op het huwelijksleven:

Carmen: Wat hebben we toch geluk dat we om ons heen zoveel bekeringen zien! Maar ik denk dat we in ons hart moeten opletten dat we niet onszelf zoeken.
Pedro: Wat bedoel je daarmee?
Carmen: Soms heb ik het gevoel dat we op zoek zijn naar buitengewone ervaringen, dat we alleen maar uit zijn op het spectaculaire, dat we ons geloof reduceren tot zintuiglijke ervaringen… Ik denk dat dat een afleiding kan zijn en ons in verwarring kan brengen…
Pedro: Dat is waar. Denk je dat er iets buitengewoner is dan dat God uit liefde verborgen is gebleven in een stukje brood?
Carmen: Dat is waar. Waar wachten we nog op om ons rond Jezus te verzamelen?

Moeder,

Vanuit uw hart hebben wij hetzelfde verlangen als u. Wat zouden we graag de tabernakels vol zien met mensen die de Heer aanbidden! Mijn God, ik geloof, ik aanbid, ik hoop en ik heb U lief. Ik vraag U om vergeving voor hen die niet geloven, niet aanbidden, niet hopen en U niet liefhebben. Gezegend en geprezen zijt U voor altijd.