Lezing uit het heilige evangelie volgens Matteüs
naar alle steden en plaatsen, waarheen Hijzelf van plan was te gaan.
Hij sprak tot hen: ‘De oogst is groot, maar arbeiders zijn er weinig.
Vraagt daarom de Heer van de oogst arbeiders te sturen om te oogsten.
Gaat dan, maar zie, Ik zend u als lammeren tussen wolven.
Neemt geen beurs mee, geen reiszak, geen schoeisel; en groet niemand onderweg.
Laat in welk huis gij ook binnengaat uw eerste woord zijn: Vrede aan dit huis!
Woont daar een vredelievend mens, dan zal uw vrede op hem rusten; zo niet, dan zal hij op u terugkeren.
Blijft in dat huis en eet en drinkt wat zij u aanbieden; want de arbeider is zijn loon waard.
Gaat niet van het ene huis naar het andere.
In elke stad waar ge binnengaat en ontvangen wordt, eet wat u wordt voorgezet,
geneest de zieken die er zijn en zegt tot hen: Het Rijk Gods is u nabij.
Er zijn wonden die, als we ze laten genezen en niet laten bloeden, voor altijd scheiden. Er zijn emotionele en spirituele afstanden die, zelfs als ze geen breuk betekenen, plaats bieden aan onverschilligheid die de band ‘verwondt’.
En dan komt de overtuiging dat het niet nodig is om iets te genezen, waarbij we de wond verbergen in de gedachte dat ‘het wel overgaat’.
Geroepen om de volheid te beleven, blijven we steken in de uiterlijke schijn. We leven van schijn, verbergen de pijn van een ziel die behoefte heeft aan oneindigheid, maar gevoed wordt met eindigheid. Hongerig naar Christus God, wordt ze verzadigd met “Christian Dior”.
Christus heeft de volheid, de oneindigheid, het geheel… in het centrum van onze ziel geplaatst. De volheid van de Heilige Geest in ons.
Wat is de waarheid van je huwelijk? Op welke waarheid is het gebaseerd?
Toegepast op het huwelijksleven:
(scène geïnspireerd op “De winkel van de juwelier” van Johannes Paulus II)
Stephan komt stil binnen. Anna, zijn vrouw, zit bij het raam en houdt haar verlovingsring vast.
Anna: Weet je nog dat we beloofden elkaar lief te hebben… zelfs als het niet gemakkelijk zou zijn?
Stephan: Ik weet het nog… hoewel ik soms moeite heb te geloven dat het nog iets betekent.
Anna: Het is niet de ring die zwaar weegt, Stephan. Het is wat we niet meer zeggen en niet meer delen. Ik ben er nog steeds. Niet uit gewoonte, maar omdat ik nog steeds in Hem geloof… en in jou.
Stephan: Ik… ben de weg kwijtgeraakt, Anna. Liefde werd een verplichting en ik verstopte me in stilte.
Anna: Doorbreek dan die stilte. Ik vraag je niet om weer te voelen wat je vroeger voelde. Alleen om opnieuw te kiezen voor liefde.
Stephan (met gebroken stem): En als ik niet meer weet hoe dat moet?
Anna: Begin met een ja. Klein, oprecht. Zoals op de eerste dag, maar deze keer in het vertrouwen dat Hij het zal doen, niet wij.
(Ze kijken elkaar aan. Stephan pakt de ring en houdt hem tussen hen beiden vast.)
Moeder,
toon ons uw Zoon in ons huwelijk, zodat we het in waarheid en volheid kunnen beleven. Moge Hij voor altijd gezegend en geprezen zijn, die ons met Zijn Bloed heeft verlost.