In die tijd begaf Jezus zich naar zijn vaderstad en zijn leerlingen gingen met Hem mee.
Toen het sabbat was, begon Hij te onderrichten in de synagoge. De talrijke toehoorders vroegen verbaasd:
‘Waar heeft Hij dat vandaan? En wat is dat voor een wijsheid die Hem geschonken is? En wat zijn dat voor wonderen, die zijn handen verrichten?
Is dat niet de timmerman, de zoon van Maria en de broeder van Jakobus en Jozef en Judas en Simon? En wonen zijn zusters niet hier bij ons?’
Maar Jezus sprak tot hen: ‘Een profeet wordt overal geeerd behalve in zijn eigen stad, bij zijn verwanten en in zijn eigen kring.’
Hij kon daar geen enkel wonder doen, behalve dat Hij een klein aantal zieken genas die Hij de handen oplegde.
Hij stond verwonderd over hun ongeloof.
Jezus ging rond door de dorpen in de omtrek, waar Hij onderricht gaf.
Jezus, hoe komt het dat ze in Nazareth verbaasd zijn over je wijsheid? Hebben ze je daar je hele leven lang niet gekend? Je bent vast onopgemerkt gebleven, terwijl je goed deed zonder in de schijnwerpers te staan. In een liefdevolle maar stille toewijding, in de kleine dingen, in die details die alleen degene die ze ontvangt opmerkt. En soms zelfs degene die ze ontvangt niet. Sindsdien ben je bijna 2000 jaar ‘verborgen’ in de eucharistie. Liefhebbend, jezelf elke seconde gevend, maar in stilte.
Heb ik zo lief? Geef ik mezelf zo? Zonder dat het opvalt, alleen uit liefde voor jou, alleen uit liefde voor mijn echtgenoot, alleen uit liefde voor anderen, om hun leven beter te maken, ook al word ik daar niet voor bedankt… Zo wil je dat ik liefheb, Heer.
Het lijkt me onmogelijk. Ik vind het moeilijk om lief te hebben en als ik dat lukt, wil ik dat het opvalt. En jij zegt me dat het genoeg is dat jij het ziet. Dat het daar het meest waardevol is. Ik weet dat het met mijn krachten onmogelijk is.
Dan hoor ik deze zin: “Hij kon geen wonderen verrichten vanwege hun gebrek aan geloof”. Oei! Kijk maar eens of je dat wonder in mijn hart niet kunt verrichten vanwege mijn gebrek aan geloof. Jezus, vergroot mijn geloof. En ik weet dat je tegen me zegt: “Bid meer en vertrouw op Mij”.
Toegepast op het huwelijksleven:
Myriam: Vergeef me, Manu, wees niet boos. Het spijt me heel erg. Ik probeer mijn woede te overwinnen, maar soms val ik nog steeds. Ik zie wel degelijk je vooruitgang. Natuurlijk verandert het gebed je! Je bent vrolijker, vriendelijker, ik zie je strijd, die stiltes waar je vroeger uit sprong… Ik ben God zo dankbaar! Je bent heel volhardend en je hart verandert.
Manu: Myriam, ik ben God zo dankbaar voor jou! Vergeef me. Ik zie ook je strijd, zo vaak dat je zwijgt en in stilte liefhebt. Ik weet dat ik erg zwak ben en dat maakt me boos. Maar ik weet dat de Heer in die zwakheid zijn werk wil doen. Vergeef me alsjeblieft en blijf me aansporen, want je weet dat ik het moeilijk heb. Ik heb je nodig.
Myriam: En ik jou ook. De Heer wil een groot werk doen in ons huwelijk. Hij heeft zijn leven ervoor gegeven. Maar Hij heeft ons ja nodig in de vorm van volharding in gebed, in de sacramenten, in offers van overgave uit liefde. Daar moeten we elkaar helpen om vol te houden. Hij zal de rest doen. Hoe groot is de Heer!
Moeder,
leer ons lief te hebben zoals jij liefhebt. Zonder lawaai. In alles. Breng ons naar je Zoon. Gezegend en geprezen zij de Heer!