Evangelie van de dag
Lezing uit het heilige evangelie volgens Marcus
hij slaapt en staat op, ’s nachts en overdag, en onderwijl kiemt het zaad en schiet op, maar hij weet niet hoe.
Uit eigen kracht brengt de aarde vruchten voort, eerst de groene halm, dan de aar, dan het volgroeide graan in de aar.
Zodra de vrucht het toelaat, slaat hij er de sikkel in, want het is tijd voor de oogst.’
En verder: ‘Welke vergelijking kunnen we vinden voor het Rijk Gods en in welke gelijkenis zullen we het voorstellen?
Het lijkt op een mosterdzaadje. Wanneer dat gezaaid wordt in de grond, is het wel het allerkleinste zaadje op aarde;
maar eenmaal gezaaid, schiet het op en wordt groter dan alle tuingewassen,
en het krijgt grote takken, zodat de vogels in zijn schaduw kunnen nestelen.’
In vele dergelijke gelijkenissen verkondigde Hij hun zijn leer op de wijze die zij konden verstaan.
Anders dan in gelijkenissen sprak Hij niet tot hen, maar eenmaal met zijn leerlingen alleen, gaf Hij van alles uitleg.
Het is genade.
Het huwelijk is geen prestatie van de menselijke wil, noch het resultaat van een perfecte planning; het is een werk van goddelijk vakmanschap waaraan wij slechts meewerken. Het zaadje dat op het altaar wordt gelegd, is de sacramentele genade: een ‘goddelijke’ en werkelijke kracht die permanent in onze verbintenis aanwezig is.
De ware schoonheid van een huwelijksleven komt niet voort uit een ‘goed karakter’ of een onwankelbare kracht, maar uit de nederigheid om dat zaadje te laten ontkiemen. Telkens wanneer iemand zich ‘geschonken’ heeft aan de ander, zijn eigen ego heeft opgegeven, met het hart heeft geluisterd of de kwetsbaarheid heeft omarmd, is het zaadje uit zijn schil gebroken om te groeien. Door het ‘ik’ te laten sterven, laten we het leven van God ontluiken. Zo is thuis niet langer alleen maar een huis, maar het wordt het Koninkrijk van God, een plek waar een vrede heerst die de wereld niet kent.
Toegepast op het huwelijksleven:
Lewis: Carmen, ik wil je oprecht om vergeving vragen. Ik ben de hele week erg gespannen geweest, heb geprobeerd elk detail te controleren en geëist dat alles volgens mijn plannen verliep. Ik heb me gedragen alsof de vrede in dit huis alleen van mij afhing.
Carmen: Dat heb ik gemerkt, Luis. Gisteren, toen je je geduld verloor met de meisjes, deed het me pijn om je te zien lijden. Je probeerde in je eentje het gewicht van het gezin te dragen.
Lewis: Precies, en dat is mijn fout. Ik heb de meisjes mijn excuses aangeboden, maar nu ik ze zie slapen en de vrede in dit huis voel, realiseer ik me iets: deze harmonie is niet het resultaat van onze orde, mijn inspanningen of onze discipline. Het is genade. Ik heb het mis als ik denk dat we deze vrede kunnen ‘creëren’. Alleen als we ons laten leiden door dat zaadje dat God in ons heeft geplant, beginnen we te proeven van wat het Koninkrijk der Hemelen zal zijn.
Carmen: Juist daarom is ons leven zo mooi. Ondanks de moeilijkheden die we hebben, heb ik het gevoel dat we al een voorproefje van het Koninkrijk beleven. Het is geen ‘ansichtkaartgeluk’, maar een diepe vreugde omdat we weten dat God in onze onvolmaaktheid woont.
Lewis: Als ik terugkijk, zie ik elke keer dat we iets hebben opgegeven, elke keer dat we de voorkeur gaven aan gemeenschap boven gelijk hebben, met andere ogen. Op dat moment leken het offers, maar nu zie ik dat het ‘mest’ was. Door de obstakels van onze trots weg te nemen, hebben we het sacrament de weg vrijgemaakt. Hoe ongelooflijk is het dat God, terwijl we zo klein zijn, iets zo groots in ons heeft opgebouwd.
Carmen: Het is het mysterie van het mosterdzaadje, Luis. Onze dagelijkse toewijding lijkt klein, maar God heeft er deze weelderige boom van gemaakt die ons vandaag schaduw geeft en ons in staat stelt om echt lief te hebben.
Moeder,
Help ons de obstakels weg te nemen die de groei van het Koninkrijk van God in ons huis in de weg staan. Geprezen zij God!
