Uit het heilig Evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens Lucas 5,1-11.
Hij zag nu twee boten liggen aan de oever van het meer; de vissers waren eruit gegaan en spoelden hun netten.
Hij stapte in een van de boten, die van Simon en vroeg hem een eindje van wal te steken. Hij ging zitten en vanuit de boot vervolgde Hij zijn onderricht aan het volk.
Toen Hij zijn toespraak had geeindigd, zei Hij tot Simon: ‘Vaar nu naar het diepe en gooi uw netten uit voor de vangst.’
Simon antwoordde: ‘Meester, de hele nacht hebben we gezwoegd zonder iets te vangen, maar op uw woord zal ik de netten uitgooien.’
Ze deden het en vingen zulk een massa vissen in hun netten,
dat deze dreigen te scheuren. Daarom wenkten ze hun maats in de andere boot om hen te komen helpen. Toen die gekomen waren, vulden zij de beide boten tot zinkens toe.
Bij het zien daarvan viel Simon Petrus Jezus te voet en zei: ‘Heer, ga van mij weg, want ik ben een zondig mens.’
Ontzetting had zich meester gemaakt van hem en allen die bij hem waren vanwege de vangst die ze gedaan hadden;
en zo verging het ook Jakobus en Johannes, de zonen van Zebedeus, die met Simon samenwerkten. Jezus echter sprak tot Simon: ‘Weest niet bevreesd, voortaan zult ge mensen vangen.’
Ze brachten de boten aan land en lieten alles achter om Hem te volgen.
Hoe vaak verrast de Heer ons toch! En hoe vaak zou Hij ons willen verrassen, maar laten we dat niet toe! Het initiatief komt van Hem, maar we moeten ons wel laten veranderen door Zijn genade. Van God ontvangen we de roeping, het geloof, de kracht, de genade … maar het is onze taak om die te aanvaarden en na te leven. Wanneer we ons aan Hem overgeven en onze eigen maatstaven loslaten, treedt Hij in actie en wordt het onmogelijke mogelijk. Dan kunnen we net als Petrus zeggen: ‘Heer, ga weg van mij, want ik ben een zondaar.’ Omdat we Zijn macht en grootheid zien en onze nietigheid. Net als tegen Petrus zegt Hij ook tegen ons: ‘Wees niet bang, houd moed, sta op, Ik ben bij je.’ Ook in ons huwelijk moeten we de Heer in onze boot laten stappen en dan zullen we een wonderbaarlijke visvangst krijgen, iets onvoorstelbaars, een heilig huwelijk. God vervult ons altijd. Gezegend zij God en gezegend zij het sacrament van het huwelijk.
Terug in het huwelijksleven:
Maria en Javier staan al enkele dagen ver van elkaar af. Telkens wanneer ze proberen te praten over een probleem met betrekking tot de kinderen, eindigen ze in een ruzie.
Javier: Het loopt altijd hetzelfde af. Het is onmogelijk om met jou te praten.
Maria: Je luistert nooit naar me.
Beiden zijn moe. Beiden denken dat ze gelijk hebben. Beiden hebben het gevoel dat ze al het mogelijke hebben gedaan.
Na een paar minuten stilte herinnert Maria zich de scène van de wonderbaarlijke visvangst en denkt: “Misschien proberen we ons huwelijk op eigen kracht te redden. Misschien vraagt de Heer iets van me wat ik op dit moment niet wil doen.”
María: Ik heb nu geen zin om te praten. Ik ben gekwetst en ik blijf denken dat ik gelijk heb. Maar ik wil niet dat dit zo eindigt. Kunnen we de Heer vragen om in onze boot te stappen?
Javier: Ik heb er ook geen zin in en ik ben ook gekwetst. En ik denk dat jij niet begrijpt wat ik voel. Maar… misschien heb je gelijk. We proberen alles in ons eentje op te lossen. Laten we ons tot het gebed wenden, wat vind je daarvan?
María: Heer, wij weten niet hoe we hieruit moeten komen. We hebben onze netten uitgeworpen en niets gevangen. Maar als U ons zegt waar we ze moeten uitwerpen, willen we op U vertrouwen.
Javier: María, vergeef me. Voordat ik probeerde jou mijn standpunt te laten begrijpen, had ik eerst moeten proberen jouw hart te begrijpen.
María: En vergeef mij ook. Ik was meer bezig met mezelf te verdedigen dan met jou lief te hebben.
Het probleem verdwijnt die avond niet zomaar. Maar er is iets veranderd: ze hebben de Heer in hun boot toegelaten. En waar voorheen alleen maar vermoeidheid, verwijten en machteloosheid heersten, begint een nieuwe genade te verschijnen: nederigheid, vergeving en hoop.
Maria,
onze Moeder. Leer ons om te allen tijde samen met Jezus te leven. Gezegend zijt Gij, Moeder
