Lezing uit het Heilige Evangelie volgens Johannes
Zes dagen voor Pasen kwam Jezus te Betanië, waar Lazarus woonde, die Hij uit de doden had opgewekt.
Men gaf daar ter ere van Hem een maaltijd. Maria bediende en Lazarus was een van degenen die met Hem aanlagen.
Maria nu nam een pond nardusbalsem, echte en heel kostbare, zalfde daarmee Jezus’ voeten en droogde ze met haar haren af. Het huis hing vol balsemgeur.
Daarop zei Judas Iskariot, een van zijn leerlingen, dezelfde die Hem zou uitleveren:
‘Waarom is die balsem niet voor driehonderd denaries verkocht en het geld aan de armen gegeven?’
Hij zei dat, niet omdat hij bezorgd was voor armen, maar omdat hij een dief was en uit de beurs die hij bewaarde, wegnam wat erin kwam.
Jezus echter zei: ‘Laat haar begaan. Zij heeft dit gebruik onderhouden, vooruitlopend op de dag van mijn begrafenis.
Want de armen houdt gij altijd bij u. Mij echter niet altijd.’
Intussen waren heel veel Joden te weten gekomen dat Jezus daar was, en kwamen erheen niet alleen omwille van Jezus, maar ook om Lazarus te zien die Hij uit de doden had opgewekt.
De hogepriesters besloten toen ook Lazarus uit de weg te ruimen,
omdat om hem veel Joden wegliepen en in Jezus geloofden.
Soms lijkt onze liefde heel erg op dat huis in Betanië: er zijn dagen van routine, van stille dienstbaarheid, van samen aan tafel zitten… en zonder dat we het doorhebben, is Jezus daar, midden onder ons. De houding van Maria is heel indrukwekkend. Ze berekent niets, ze weegt niets af, ze houdt niets voor zichzelf. Ze houdt gewoon van… en dat is te merken. Ze schenkt het beste wat ze heeft, zonder bang te zijn dat het te veel is. Misschien hebben wij, met de tijd, geleerd om meer met voorzichtigheid dan met passie lief te hebben: precies genoeg geven, ervoor zorgen dat we niet “te ver gaan”, wachten tot de ander eerst geeft. En toch is de liefde die het huwelijk echt verandert, die liefde die vooruitloopt, die verrast, die zich geeft zonder rekening te houden. Dat onbaatzuchtige gebaar, dat detail dat ‘niet nodig’ was, die tederheid die de routine doorbreekt… dat is de geur die het huis weer vult.
Ook Judas verschijnt, en hij is dichterbij dan het lijkt. Hij zit in die innerlijke stemmen die ons zeggen: ‘het is het niet waard’, ‘waarom al die moeite?’, ‘er verandert toch niets’. Als we daar naar luisteren, wordt de liefde kil, praktisch… en verliest ze haar schoonheid.
Vandaag fluistert dit evangelie ons iets heel eenvoudigs toe: laten we niet ophouden ons huwelijk te parfumeren. Laten we niet ophouden met onbaatzuchtige gebaren, met aandacht voor de kleine dingen, met grenzeloos liefhebben.
Want wanneer een van de twee het aandurft om zo lief te hebben, verandert er iets. En beetje bij beetje wordt het hele huis – ons hele leven – weer gevuld met die “aangename geur” die ons eraan herinnert waarom we deze weg samen zijn ingeslagen.
Toegepast op het huwelijksleven:
Alex: Vandaag las ik het evangelie van Betanië… en ik weet niet, het deed me aan ons denken. Door hoe Maria zich gedraagt… dat onvoorwaardelijk liefhebben. Het maakt indruk op me hoe ze de parfum uitgiet zonder na te denken of het veel of weinig is. En ik realiseerde me dat ik, vaak, bij jou precies het tegenovergestelde doe.
Iris: Wat bedoel je?
Alex: Dat ik bereken. Soms denk ik “ik heb vandaag al genoeg gedaan”, of “nu is het haar beurt”… en dan vergeet ik je gewoon lief te hebben zonder te rekenen.
Iris: (glimlacht) Nou, je bent niet de enige… ik doe dat soms ook. Het is alsof de liefde praktisch en efficiënt wordt… maar minder mooi.
Alex: Ja… en dan is er dat stemmetje à la Judas… “waarom al die moeite?”, “het verandert toch niets…”.
Iris: Oef, die ken ik maar al te goed. Vooral op slechte dagen.
Alex: Maar dat van Maria raakte me. Want haar gebaar leek overdreven… en Jezus houdt haar niet alleen niet tegen, maar verdedigt haar zelfs, alsof hij zegt: dat is echte liefde, die niet bang is om te veel te zijn. En ik dacht: het is al een tijdje geleden dat ik “parfum over je heb uitgestort”.
Iris: Parfum?
Alex: Ja… kleine attenties zonder reden, tijd zonder haast, liefde zonder dat je erom vraagt… die dingen die vroeger vanzelf gingen.
Iris: (met zachtere stem) Ik zou daar ook graag naar terug willen…
Alex: Zullen we dan opnieuw beginnen? Zonder te wachten tot de ander eerst verandert.
Iris: En dat het huis zich vult met de geur… hopelijk gebeurt dat hier ook.
Alex: Laten we het dan proberen. Ik begin vandaag.
Iris: (lachend) Oké… maar pas op, blijf niet halverwege hangen.
Moeder,
U die zo onvoorwaardelijk wist te liefhebben, leer ons ons huwelijk te leven met een genereus en toegewijd hart. Gezegend zijt U voor altijd, Moeder
