In die tijd zei Jezus tot zijn leerlingen: Zoals het was in de dagen van Noach, zo zal het ook zijn in de dagen van de Mensenzoon.
Zij aten en dronken, huwden en werden ten huwelijk gegeven tot op de dag waarop Noach de ark binnenging en de zondvloed kwam, die allen verdelgde.
Of zoals het was in de dagen van Lot; zij aten en dronken, kochten en verkochten, plantten en bouwden,
maar op de dag dat Lot uit Sodom vertrok, regende het uit de hemel brandende zwavel, die allen verdelgde,
zo zal het ook zijn op de dag waarop de Mensenzoon zich openbaart.
Wie die dag zich op het dak bevindt, terwijl zijn bezittingen binnenshuis zijn, moet niet naar beneden komen om ze te halen, en zo moet wie op het land is, niet terugkeren.
Denkt aan de vrouw van Lot.
Wie zijn leven tracht te redden, zal het verliezen en wie het verliest, zal het behouden.
Ik zeg u: als er in die nacht twee in een bed liggen, zal de een worden meegenomen en de ander achtergelaten.
Als twee vrouwen samen bezig zijn met malen, zal de een worden meegenomen en de ander achtergelaten.’
Toen de leerlingen Hem daarop vroegen: ‘Waar, Heer?’ antwoorde Hij hun: ‘Waar het lijk ligt, daar zullen zich de gieren verzamelen.’
Jezus spreekt over zijn komst en nodigt ons uit om waakzaam te leven. In de tijd van Noach en Lot gingen de mensen gewoon door met hun dagelijkse bezigheden: ze aten, werkten, bouwden… Het probleem was niet dat ze die dingen deden, maar dat ze er zo door in beslag werden genomen dat ze God en het wezenlijke uit het oog verloren. Ook wij kunnen in die valkuil terechtkomen: onze dagen vullen met taken en zorgen, en het gebed, het heilige en de liefde voor degenen die ons na staan – vooral onze echtgenoot of echtgenote – uitstellen tot later.
Taken, dagelijkse bezigheden en zelfs hobby’s kunnen ervoor zorgen dat echtgenoten weliswaar een huis en verplichtingen delen, maar elkaar niet meer zien als wat we werkelijk zijn: de zoon of dochter die God voor de ander heeft uitgekozen. Jezus nodigt ons uit om ons niet aan al deze dingen vast te klampen, zodat ze niet het middelpunt van ons leven worden; integendeel, Hij moet ons middelpunt zijn en via onze echtgenoot mogen we de Heer bereiken door onze overgave en het loslaten van ons eigen ik.
Terug naar het huwelijksleven:
Moni: Hallo Juan, ik ben al thuis! Wat een dag, ik ben doodop! Weet je nog dat je vandaag jouw baas moest bellen?
Juan: Ja, maar ik heb geen minuut vrij gehad. Ik kan niet overal op letten.
Moni: Ik heb het ook ontzettend druk. Soms heb ik het gevoel dat je niet ziet wat ik allemaal doe.
Juan: Moni, ik wilde je weer met een verwijt antwoorden, maar ik wil niet dat we uiteindelijk oude rekeningen gaan vereffenen. Ik moest denken aan wat ons mentorpaar ons vertelde over het bidden van een Weesgegroet als we ruzie krijgen. Vergeef me, ik ben moe en ik heb gemeen tegen je gesproken.
Moni: Vergeef mij ook. Ik ging in de verdediging omdat ik gelijk wilde hebben.
Juan: Zullen we even bidden en er daarna over praten?
Moni: Ja. Ik wil niet dat de haast en de zorgen ons doen vergeten wat belangrijk is.
Juan: Ik ook niet. Ik wil leren mijn verwijten los te laten en opnieuw voor jou te kiezen, ook op moeilijke dagen.
Moni: In die kleine gebaren kunnen we het Evangelie beleven: om vergeving vragen, naar de ander luisteren en ons elke dag opnieuw overgeven.
Moeder,
Help ons om altijd in gedachten te houden wat echt belangrijk is: Uw Zoon. Geprezen zij de Heer!
