In deze passage benaderen de farizeeën Jezus niet om Hem te ontmoeten, maar om Hem op de proef te stellen. Ze vragen Hem om een teken, een buitengewone garantie die bevestigt wat ze al voor zich hebben. Jezus zucht diep: het is geen luidruchtige woede, maar de vermoeidheid van iemand die zich in twijfel getrokken voelt in een relatie waar vertrouwen zou moeten zijn.
In het huwelijksleven gebeurt iets soortgelijks. Soms behandelen we onze partner, zonder dat we het beseffen, zoals de farizeeën Jezus behandelden: we vragen om ‘tekenen’.
‘Als je echt van me hield, zou je…’
‘Als je van me hield, zou je het meer merken, zou je het beter laten zien…’
Het probleem is niet dat we gebaren van liefde verlangen, maar dat we voortdurend bewijzen eisen, alsof de liefde van de ander altijd verdacht is. Dat slijt. Vandaar de zucht van Jezus: liefde bloeit niet waar alles onderzocht en gecontroleerd wordt. Jezus weigert het teken te geven dat van hem gevraagd wordt, omdat ware liefde niet opgelegd of met geweld getoond kan worden. Zijn aanwezigheid, zijn woord, zijn toewijding waren al het teken. Op dezelfde manier is in het huwelijk het teken vaak al aanwezig: in de dagelijkse trouw, in het doorzetten, in het samen verdergaan, zelfs als er geen vuurwerk is.
Dit evangelie nodigt echtparen uit om over te stappen van de logica van ‘bewijs het me’ naar de logica van ‘ik vertrouw op je; om de eenvoudige, alledaagse tekenen van liefde te herkennen en om voor de relatie te zorgen, zodat deze geen proeftuin wordt, maar een plek van rust. Want uiteindelijk vraagt de echtelijke liefde – net als die van God – niet om spectaculaire tekenen, maar om een hart dat ze kan herkennen.

Toegepast op het huwelijksleven:

Iris: Vandaag realiseerde ik me dat ik je soms behandel zoals de farizeeën Jezus behandelden.
Alejandro: Is dat ernstig of moet ik me zorgen maken?
Iris: Een beetje… Ik vraag je om tekenen uit de hemel.
Alejandro: Zoals wonderen? Het vermenigvuldigen van schone sokken?
Iris: Precies. En dat je ze ook goed opvouwt, zodat het duidelijk is dat je van me houdt.
Alejandro: Dan ben ik al jaren gezakt voor het examen liefde.
Iris: Dat is het niet… Het is gewoon dat ik soms bewijzen nodig heb.
Alejandro: En ik zucht soms zoals Jezus in het Evangelie. Niet hardop, maar van binnen.
Iris: Ik weet het. En vandaag dacht ik: misschien geef je me al tekenen, alleen zijn ze niet spectaculair.
Alejandro: Natuurlijk. Ik laat geen vuur uit de hemel vallen, maar ik breng elke avond het vuilnis naar beneden.
Iris: En dat telt ook mee.
Alejandro: Voor mij zou het veel moeten tellen, want ik doe echt mijn best.
Iris: Zullen we een afspraak maken? Ik zal proberen meer te vertrouwen en niet elke dag om wonderen te vragen.
Alejandro: En ik beloof dat ik niet “naar de andere kant” zal gaan als ik me op de proef gesteld voel.
Iris: We kunnen beter in hetzelfde schuitje blijven zitten.
Alejandro: Ja. Liefde heeft geen tekenen uit de hemel nodig… als het schuitje maar niet zinkt, gaat het goed.

Moeder,