Evangelie van de dag
Lezing uit het heilige evangelie volgens Marcus
Hij zeide: ‘De tijd is vervuld en het Rijk Gods is nabij; bekeert u en gelooft in de Blijde Boodschap.’
Toen Hij eens langs het meer van Galilea liep, zag Hij Simon en de broer van Simon, Andreas,
terwijl zij bezig waren het net uit te werpen in het meer; zij waren namelijk vissers.
Jezus sprak tot hen: ‘Komt, volgt Mij, Ik zal maken dat gij vissers van mensen wordt.’
Terstond lieten zij hun netten in de steek en volgden Hem.
Iets verder gaande zag Hij Jacobus, de zoon van Zebedeüs en diens broer Johannes;
ook zij waren in de boot bezig met hun netten klaar te maken.
Onmiddellijk riep Hij hen. Zij lieten hun vader Zebedeüs met de dagloners in de boot achter en volgden Hem.
Jezus begint met te zeggen: “De tijd is vervuld en het Koninkrijk van God is nabij”. In het huwelijk vallen we soms in de valkuil van het wachten op “betere tijden” of het verlangen naar “vervlogen tijden”. Het huwelijk is geen doel dat bereikt moet worden, maar een levend sacrament waarin God woont in het heden van man en vrouw.
De bekering waartoe Jezus ons oproept, is niet louter “zich goed gedragen”, het is de verlossing van de blik, de verlossing van het hart. Het is de overgang van het zien van de echtgenoot als iemand die “mij moet bevredigen” naar het zien van hem als een “geschenk” dat door God vanaf alle eeuwigheid is bedacht. Bekeren, zodat in ons hart de zuiverheid van intentie jegens onze echtgenoot groeit.
De apostelen lieten hun netten achter om Jezus te volgen. In het huwelijk staan de ‘netten’ voor alles wat ons gevangen houdt en ons belet om volledig aanwezig te zijn. Soms zijn die netten overmatig werk, overmatig gebruik van de mobiele telefoon of gehechtheid aan de familie van herkomst, waardoor de nieuwe familie niet kan groeien. Jezus volgen in de roeping van het huwelijk betekent ‘loslaten’ om het liefdesproject dat God voor echtgenoten heeft bedacht, te kunnen ‘omhelzen’.
Toegepast op het huwelijksleven:
Elena en Carlos. Ze hebben een spannende week achter de rug, vol met werkverplichtingen, en hebben elkaar nauwelijks in de ogen gekeken. Op een avond, nadat ze de kinderen naar bed hebben gebracht…
Elena: Carlos, ik moet morgen vroeg naar kantoor, dus ik kan niet helpen met het ontbijt. Ik zit vol met dit rapport.
Carlos: Elena, het evangelie in de mis vertelde me dat het nu tijd is om de netten achter te laten en Jezus te volgen. Ik heb het gevoel dat onze “netten” op dit moment deze schermen zijn. Ze houden ons gevangen en we groeien uit elkaar.
Elena: Ik weet het, maar als ik dit niet afmaak, voel ik me onzeker. Het zijn mijn netten, ze geven me houvast, maar je hebt gelijk, ze verstikken me en ze drijven ons uit elkaar.
Carlos: Jezus riep de vissers terwijl ze aan het werk waren, niet terwijl ze aan het rusten waren. Hij roept ons nu, terwijl we moe zijn. Ik stel je een ‘bekering’ voor: laten we het werk voor vandaag laten liggen. We eten snel iets en bidden samen, waarbij we delen wat het evangelie ons zegt. Onze verbondenheid is belangrijker dan dat rapport.
Elena: Je hebt gelijk, ‘de netten achterlaten’ voor vandaag betekent dat ik me geen zorgen meer maak over wat ze op kantoor denken en me bezighoud met het opbouwen van die gemeenschappelijke intimiteit, die groeit telkens wanneer we samen bidden.
Moeder,
Help ons om prioriteit te geven aan de liefde en de aanwezigheid van God in ons huis. Geprezen zij God!
