Plotseling ontstond er een hevige aardbeving en een engel van de Heer daalde uit de hemel, kwam naderbij, rolde de steen weg en zette zich daarop neer.
Hij straalde als een bliksemschicht en zijn kleed was wit als sneeuw.
De bewakers begonnen van schrik voor hem te beven en het leven scheen uit hen geweken.
De engel sprak de vrouwen aan en zei: ‘Gij behoeft niet bevreesd te zijn; ik weet dat gij Jezus zoekt, de gekruisigde.
Hij is niet hier. Hij is verrezen zoals Hij gezegd heeft; komt zien naar de plaats waar Hij gelegen heeft.
Gaat nu terstond aan zijn leerlingen zeggen: Hij is verrezen van de doden, en nu gaat Hij u voor naar Galilea; daar zult gij Hem zien. Dat had ik u te zeggen.’
Terstond gingen zij weg van het graf, met vrees en grote vreugde, en haastten zich het nieuws aan zijn leerlingen over te brengen.
En zie, Jezus kwam hen tegemoet en zeide: ‘Weest gegroet.’ Zij traden op Hem toe, omklemde zijn voeten en aanbaden Hem.
Toen sprak Jezus tot hen: ‘Weest niet bevreesd. Gaat aan mijn broeders de boodschap brengen dat zij naar Galilea moeten gaan, en daar zullen zij Mij zien.’
Vandaag, op deze Stille Zaterdag, vergezellen wij onze Moeder in de stilte van het graf, in afwachting van het licht dat de verrijzenis van Christus met zich meebrengt. De aarde beeft, de steen verschuift, en een engel verkondigt ons wat onmogelijk leek: Jezus is verrezen! Zo ook in ons huwelijksleven lijkt soms alles stil, zwaar, zelfs dood, wanneer twijfels, angsten, vermoeidheid of eigenliefde ons hart lijken te beheersen. Vandaag nodigt Christus ons uit om verder te kijken dan onze duisternis, om het licht te ontdekken dat de zonde en de dood overwint, en om te leven in de waarheid van de liefde die het dagelijks leven verandert in een weerspiegeling van Zijn goddelijke liefde. Onze echtgenoot liefhebben met de Liefde van Christus is de verrijzenis dag na dag beleven: sterven aan egoïsme en geboren worden tot overgave, sterven aan trots en leven in gemeenschap. Net als de twee Maria’s die naar het graf gingen, ontbreekt het ons soms aan geloof om te geloven dat na het offer altijd het leven komt. We vinden het moeilijk te aanvaarden dat overgave uit liefde, ook al doet het pijn of houdt het afstand doen in, leidt tot volheid en vreugde. Christus verzekert ons dat Hij, zelfs in twijfel en angst, voor ons uitgaat en ons zegt: “Verheugt u”. Hij roept ons op getuigen te zijn van Zijn liefde en in gemeenschap met Hem te leven, opdat Zijn werk zichtbaar wordt in ons en door ons heen. Mogen we leren naar dat licht toe te gaan, onze echtgenoot te omhelzen en ware liefde te beleven, waar Christus herrijst en de hoop herboren wordt.
Toegepast op het huwelijksleven:
Maria: David, vandaag voelde ik tijdens het gebed dat onze liefde een verrijzenis heeft ondergaan. David: Verrijzenis?
Maria: Ja… vroeger hielden we van elkaar vanuit onszelf, door te meten, te vergelijken, van de ander te verwachten… en dat maakte het kwetsbaar.
David: Dat is waar, Maria… een zeer beperkte liefde.
Maria: Nu voel ik het echter anders, alsof het uit Christus voortkomt. Wanneer we ons door Hem laten vullen, kunnen we elkaar in vrede liefhebben, zonder eisen of angst.
David: En alles verandert… niet omdat de moeilijkheden verdwijnen, maar omdat er een bron is die onze liefde ondersteunt.
Maria: Precies, schat. Onze liefde leeft nu uit iets dat niet opraakt, omdat het voortkomt uit en ondersteund wordt door Christus, bron van leven en hoop.
Moeder,
Help ons om bij je Zoon te blijven in stilte en verwachting, zodat het licht van Zijn Verrijzenis altijd onze harten mag vullen. Gezegend en geprezen zijt Gij voor altijd, Heer!
